22 Temmuz 2017 Cumartesi

kafam allak bullak

kafam çok karışık. bir gün için çok fazla şey yaşadım...çok şey.

arkadaşımla bir haftadır onların yazlıkta tatildeydik, onların yakın bi aile dostu var ipek teyze. beni biriyle tanıştırmak istedi, bende okey dedim verdiler numaramı (aslında şu akrabamız meselesi gündemde ama çocukta tık yok, ben de daha ne kadar karşıma çıkan insanlardan kaçacağım dedim).neyse hemen msj attı filan biz böyle 3 gün mesalaştık baya, sonra beni kahve içmeye davet etti. bu gün görüştük.

çok güzeldi her şey, çok sıcaktı, çok tatlıydı. bilent e gttik. işte erkekte en sevdiğim özelliklerden biri, onun yönlendirmesi !!! oturduk sohbet muhabbet, sonra bowling oynadık, sonra tekrar oturup kahve içtik filan.. benim artık malum soruyu sormam gerekiyordu, mezhep meselesi! bu kadar aydın, bu kadar rahat bir insansa belki bir şansımız olur diyordum, olmadı. babası bu konuda çok sertmiş-miş. girmedi o riske.canı sağolsun.(bana bir gömlek büyüktü, bu beni korkutuyordu ama olabilitemiz vardı. bu konu açılınca yüzündeki ifadeyi, hayal kırıklığını unutamıycağım..)

böyle bi sebepten dolayı olamamak can sıkıcı.kırıldım.üzüldüm. ama elimden hiçbir şey gelmedi...

ve aynı günün devamı akrabamız dediğim kişiler bize geldi. ve fırsatını bulunca-tabi durmadım yine-içimden gelen her şeyi söyledim. nie arayıp sormadığından, niye çabalamadığından, niye adım atmadğından...haklısın dedi durdu. haklı olmak istemiyorum dedim..  son bir şans verdim, olmayanı oldurmayacağım, ailem istiyor die  bu yola girmek istemiyorum.. işte fırsat ona, beni elde etti etti, yoksa artık o kadar yorgunum ki. kabuğuma çekilmek istiyorum...

ne doğru ne yanlış bilmiyorum, hangisi hayırlı bilmiyorum. hakkımda hayırlısı. sadece kafam almıyor artık, yorgunum....






Hiç yorum yok:

Yorum Gönder